Ingarden’s Concept of the Relatively Isolated System and the Aesthetics of Biomimetic Virtual Forms

An Ingardenian systems aesthetics of architecture

Roman Ingarden and His Times: An International Phenomenological Conference 2018 • Uniwersytet Jagielloński, Kraków • October 27, 2018

ABSTRACT: As virtual reality technology becomes more sophisticated, there is growing recognition of the importance of Ingarden’s thought for the aesthetic analysis of architecture in virtual worlds. For example, his distinction between the ‘building’ that is constituted as an intentional object and its physical ontic foundation provides a useful tool for understanding virtual buildings, whose unique character results largely from their novel ontic basis. Moreover, it has been noted that Ingarden’s envisioning of future technologies for the ‘illusory embodiment’ of buildings in “O dziele architektury” §2 foresaw immersive VR technologies that are only now becoming feasible.

Here, however, we argue that a different aspect of Ingarden’s thought – the concept of the relatively isolated system – may hold even more promise as a tool for analyzing innovations in virtual architecture. We trace Ingarden’s development of this concept over three decades, from his description of the ‘organism’ as a hierarchical structural functional system (1937) to his model of the human being as a stable core with changing outer layers (ca. 1941), his analysis of Bertalanffy’s ‘open system’ model (1943), his notion of the ‘partially isolated system’ (1945-46), his description of the ‘relatively closed system’ (1950-54), and the mature concept of the ‘relatively isolated system’ developed in Über die Verantwortung: Ihre ontischen Fundamente (1968-70).

We then investigate the concept’s significance for virtual architecture. A growing trend is the use of computer-aided ‘form-finding’ techniques in which the shape of a building’s exterior ‘skin’ is not intentionally planned by a human architect but emerges organically through posthumanized processes of evolutionary computation; the resulting forms often display ‘Deleuzian’ curvilinear shapes resembling the bodies of biological organisms. In “O dziele architektury,” Ingarden had noted that in practice, human architecture never displays the organic irregularity and curvilinearity seen in living trees or in the ‘cities’ built by insects, because (1) functional considerations render such forms suboptimal for human inhabitation, and (2) human architects have been historically conditioned to believe that every building they design is ‘supposed to’ harmoniously concretize regular geometric shapes. However, Ingarden’s reasoning can be interpreted as anticipating precisely those radically irregular organic structures that are now becoming possible, as innovative AI technologies allow the task of form-finding to be separated from the anthropic intentional processes of a human architect and entrusted to non-human agents.

Moreover, such biomimetic design can be carried even further in virtual environments, whose looser constraints allow the construction (and aesthetic experiencing) of buildings whose forms would be impractical to fabricate in the ‘real’ world; such virtual surfaces can serve as sites of sensation and response that mediate between interior and exterior domains, reflecting the form and function of a living organism’s skin. We argue that Ingarden’s concept of the relatively isolated system provides a powerful framework for analyzing such virtual structures, thanks to its grounding in theoretical biology and its rich analysis of the outer ‘membrane’ that selectively shelters an entity’s inner workings from external causality. Such architectural applications represent another way in which Ingarden’s thought continues to bear new and unexpected fruit.

Read more

Enterprise Meta-Architecture for Megacorps of Unmanageably Great Size, Speed, and Technological Complexity

Enterprise Meta Architecture for Megacorps

In Information Systems Architecture and Technology: Proceedings of 39th International Conference on Information Systems Architecture and Technology – ISAT 2018, Part III, edited by Zofia Wilimowska, Leszek Borzemski, and Jerzy Świątek • Springer International Publishing, 2018

ABSTRACT: The discipline of enterprise architecture (EA) provides valuable tools for aligning an organization’s business strategy and processes, IT strategy and systems, personnel structures, and organizational culture, with the goal of enhancing organizational agility, adaptability, and efficiency. However, the centralized and exhaustively detailed approach of conventional EA is susceptible to failure when employed in organizations demonstrating exceedingly great size, speed of operation and change, and IT complexity – a combination of traits that characterizes, for example, some emerging types of “technologized” oligopolistic megacorps reflecting the Industry 4.0 paradigm. This text develops the conceptual basis for a variant form of enterprise architecture that can be used to enact improved target architectures for organizations whose characteristics would otherwise render them “unmanageable” from the perspective of conventional EA. The proposed approach of “enterprise meta-architecture” (or EMA) disengages human enterprise architects from the fine-grained details of architectural analysis, design, and implementation, which are handled by artificially intelligent systems functioning as active agents rather than passive tools. The role of the human enterprise architect becomes one of determining the types of performance improvements a target architecture should ideally generate, establishing the operating parameters for an EMA system, and monitoring and optimizing its functioning. Advances in Big Data and parametric design provide models for enterprise meta-architecture, which is distinct from other new approaches like agile and adaptive EA. Deployment of EMA systems should become feasible as ongoing advances in AI result in an increasing share of organizational agency and decision-making responsibility being shifted to artificial agents.

Read more

Światło ucieleśnione i zaciemniający parametryzm: Analiza fenomenologiczno-estetyczna praktyki architektonicznej w ‘świecie elektronicznym’

Ogólnopolska konferencja naukowa ‘Wszechświat Disneya’ • Instytut Filologii Polskiej Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Pedagogicznego and the Facta Ficta Research Centre, Kraków • December 9, 2017

ABSTRACT: W niniejszej prezentacji przedstawione jest zastosowanie podejścia fenomenologicznego w celu przestudiowania dwóch zagadnień podnoszonych przez praktyki architektoniczne obrazowane w filmach Tron (1982) i Tron: Legacy (2010). Po pierwsze, rozważamy użycie światła ucieleśnionego jako składnika budowlanego w obrazowanym w tych filmach ‘świecie elektronicznym’ (lub ‘drugim wszeczświecie’). Ludzki programista i programy komputerowe przedstawieni jako główni architekci świata elektronicznego stosują światło ucieleśnione jako kluczowy element fizyczny budynków, mostów, dróg, pojazdów, ubrań i innych przedmiotów, albo stwarzając, albo nakreślając namacalne kształty wśród ciemności poza tym niezróżnicowanej. Światło wykorzystowane jest n.p. do stworzenia platform, na których mogą stać postacie, oraz pionowych murów, które stoją na przeszkodzie innym fizycznym przedmiotom ‘zderzającym się’ z nimi. Porównujemy ten fenomen z historycznym w świecie rzeczywistym użyciem światła jako elementu architektonicznego o roli ozdobnej, przedstawiającej, dydaktycznej i funkcjonalnej oraz, w szczególności, z użyciem oświetlenia, aby symulować istnienie dużych fizycznych konstrukcji architektonicznych, które w rzeczywistości nie istnieją. Architektoniczne zastosowanie światła ucieleśnionego inspiruje pytania estetyczne i ontologiczne, które można badać przy pomocy podejścia fenomenologicznego.

Po drugie, badamy sposób, w jaki architektura w świecie elektronicznym omawianych filmów przedstawiona jest jako coś współprojektowanego przez istoty ludzkie i sztucznie inteligentne programy komputerowe przeznaczone do tej roli. W omawianych filmach, ludzki programista wybrał ogólne jakości estetyczne, które mają się przejawiać w architekturze świata elektronicznego i powierzył programom AI rolę przełożenia tych celów na konkretne konstrukcje architektoniczne, automatyzując w ten sposób proces budowania świata spełniającego dane parametry estetyczne. Tron: Legacy prezentuje szczegółowe debaty między ludzkim a AI współarchitektem dotyczące zalet wyboru jakości estetycznych takich, jak swoboda, otwartość, piękno, porządek, doskonalność, skuteczność funkcjonalna, regularność, przewidywalność i chaotyczność, jako cele i parametry dla architektury systemu. Film argumentuje za tym, że dla wspieranego przez AI architektonicznego projektowania parametrycznego wybór jakości estetycznych, które same w sobie wydają się pożądane, może jednakże powodować powstanie struktur z nieprzewidzianymi i bardzo niepożądanymi właściwościami. Wspierany przez sztuczną inteligencję proces architektoniczny, do którego już robił aluzję Tron i który wyraźniej poznany został w Tron: Legacy, może być więc interpretowany (chociaż niezamierzenie) przepowiednia i krytyka współczesnych technik projektowania generatywnego i parametrycznego oraz szczególnego ruchu Parametryzmu.

Read more